นานมาแล้วที่ผมต้องทนทุกข์และกังวลมากต่อโลกใบนี้ ทุกข์เพราะอะไร ก็เพราะความไม่เข้าใจว่าโลกนี้ความจริงแล้วมีแต่ทุกข์ ไม่มีสุขจริง ๆ เลย เพราะเจือปนไปด้วย กิเลส ตัณหา อวิชชา อุปาทาน และอกุศลกรรม ว่าง่าย ๆ ก็คือ ทุกข์เพราะเราไปติดกับสิ่งที่เป็นของสมมุติ ซึ่งมีเกิด และดับไป ผมได้แต่คิดว่าทำอย่างไรจึงจะสามารถพ้นจากวิถีทางแห่งทุกข์นี้ได้ พยายามหาหนังสืออ่านหลาย ๆ เล่ม พยายามทำสมาธิ แต่ผลสุดท้ายก็ไม่สามารถช่วยได้ผมออกจากทุกข์เหล่านี้ได้เลย  เพราะอะไรเล่าจึงทำให้เป็นแบบนี้  อายุของผมก็ยังไม่มาก แค่ยี่สิบต้น ๆ เองครับ แต่ทำไมจึงต้องทุกข์ หรือความทุกข์นั้นไม่เลือกวัย  ผมบอกกับทุกท่านได้เลยว่าผมเป็นคนเจ้าทุกข์ เจ้าปัญหา เจ้าความคิด แต่ท่านเชื่อหรือไม่ว่า ความทุกข์นี้แหละทำให้ผมได้ค้นพบธรรมอันประเสริฐ  มีอยู่วันหนึ่งผมรู้สึกสับสนกับชีวิตอย่างมาก ไม่ทราบจะทำอย่างไรต่อไปดี ผมจึงตัดสินใจอธิษฐานขอให้ผมได้พบธรรมะแบบจริง ๆ เป็นธรรมที่ช่วยให้ผมได้พ้นทุกข์ได้อย่างแท้จริง แล้ววันนั้นเองผมก็ได้พบสารจากพระเบื้องบนนิพพาน ในเว็บไซด์ของแสงทิพย์นั่นเอง ณ เวลานั้น เหมือนความมหัศจรรย์ได้เกิดขึ้นกับชีวิตของผม ผมได้เห็นภาพพระบรมธรรมบิดาในเว็บนั้น และเกิดความรู้สึกที่มีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต หลังจากนั้น ผมก็ตัดสินใจรับพลังแสงทิพย์ด้วยตนเองทันที
ผมเข้าใจแล้วละว่าทำไมผมจึงไม่สามารถสงบจิตใจได้ เพราะผมมีแต่สมาธิ แต่ศีลห้าพื้นฐานผมก็มีไม่ครบนั่นเอง จิตใจผมจึงไม่สงบซักที   ( เนื่องจากว่ามีผู้สอนผมผิด ๆ เรื่องนี้ และผมก็หลงผิดคิดว่าสิ่งที่เขาสอนนั้นถูกต้อง )  เมื่อผมรับพลังแสงทิพย์แล้ว ผมก็ปฏิบัติตนให้บริสุทธิ์ด้วย ศีล สมาธิ ปัญญา พร้อมทั้งบารมีสิบ โดยอาศัยพลังแสงทิพย์และแสงฉัพพรรณรังสีของพระผู้มีพระภาคเจ้า
ผมมีปัญหาธรรมะมากมายที่ไม่เข้าใจ จึงได้กราบเรียนถามคุณแม่เกษร และท่านก็เมตตาตอบให้ผมหายข้องใจได้ทุกครั้ง ผมจึงได้มั่นใจในพลังแสงทิพย์อริยธรรมอย่างที่สุด
เมื่อผมยอมรับนับถือในคำสอนของพระเบื้องบนพระนิพพานแล้ว ผมก็ได้รับการสอนจากพระบ่อย ๆ ทางความฝันบ้าง ทางมโนมยิทธิบ้าง (ซึ่งผมไม่ค่อยมั่นใจว่าผมมี) ผ่านทางบุคคลต่าง ๆ บ้าง หนังสือบ้าง  และคุณแม่เกษรนั่นเองที่ได้ยืนยันให้ผมว่าถูกต้องทุกครั้ง บางครั้งผมอยู่ในสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น ก็มีภาพพระบรมธรรมบิดาเจ้า และแสงสีขาวงดงามฉายแสงมายังตัวผม ทำให้ผมรู้สึกมั่นใจยิ่ง ๆ ขึ้นในความรักของพระองค์
พระผู้มีพระภาคเจ้าก็ได้โปรดเมตตาสอนผม ว่า “ร่างกายและสรรพสิ่งบนโลกนี้ล้วนเป็นสิ่งสมมุติไม่ใช่ของจริง ร่างกายต้องเสื่อมสลาย จิตนิพพานเท่านั้นที่เป็นของจริง  ความทุกข์บนโลกเกิดจากการที่ลูกหลงคิดว่าสิ่งนั้น เป็นของลูก ที่แท้นั้นไม่ใช่เลย จำไว้ว่า ธรรมะเป็นอมตะ จิตเป็นอมตะ ร่างกายทุกข์ แต่จิตลูกไม่ทุกข์ ร่างการป่วยแต่จิตนั้นไม่เคยป่วย แต่ลูกไปยึดว่าร่างกายเป็นของลูก ลูกจึงเคยชินกับมัน แล้วลูกก็เลยเกิดทุกข์ขึ้นมาจริง ๆ  ความทุกข์ ความเศร้า ความกังวล เป็นเรื่องของโลก เป็นเรื่องของร่างกาย เมื่อมันไม่ใช่ของลูก ลูกจะไปยึดมันไว้เป็นของลูก เพื่อประโยชน์อันใด จงวางจาก ความโลภ ความโกรธ ความหลง ความไม่รู้ถึงความจริงที่เป็นอมตะ  เมื่อจิตลูกสะอาดสว่างใสแล้ว จิตลูกก็จะเกิดความว่างจากอารมณ์ที่ไม่พึงปรารถนา  ลูกจะรู้ว่า พ่ออยู่ในลูก ลูกก็อยู่ในพ่อ จงทำจิตให้เป็นหนึ่งกับพระนิพพาน ไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีก จงทำหน้าที่ของลูกบนโลกให้ดีที่สุด เรียนรู้สภาวธรรมบนโลกนี้ แล้วลูกจะมีปัญญาตัดกิเลสเข้าถึงพระนิพพานในที่สุดเอง จงตั้งใจแผ่เมตตาให้สรรพสัตว์ทั้งสามโลกตลอดเวลา ยิ่งลูกแผ่เมตตาให้ผู้อื่นมากเท่าไหร่ ก็เป็นการช่วยให้จิตลูกเองสว่างไสวเท่านั้นมากเท่านั้น ”
สุดท้ายนี้ลูกขอกราบขอบพระคุณ พระบรมธรรมบิดาเจ้า พระรัตนตรัย หลวงปู่ปาน หลวงปู่พระราชพรหมยาน รวมพระโพธิสัตว์ทั้งหลาย คุณแม่เกษร คุณบิดามารดา ครูบาอาจารย์ เทพไท้เทวาอารักษ์ผู้มีคุณทุก ๆ ท่าน ที่โปรดเมตตาต่อลูก รวมทั้งขอบพระคุณ  อาจารย์ชัย พี่หมอเอส พี่แก้วนิพพาน และ พี่ ๆ น้อง ๆ  ในแสงทิพย์ทุกท่าน ที่ได้ร่วมกันเผยแพร่พระธรรม ขอธรรมอันประเสริฐที่พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงบรรลุแล้ว จงเป็นพลวปัจจัยให้ทุก ๆ ท่าน เข้าถึงพระนิพพาน ในชาติปัจจุบัน พร้อมทั้งมีความสุข ความเจริญ ทั้งทางโลก ทางธรรม ยิ่ง ๆ ขึ้นไปเทอญ

บอล แสงทิพย์